Bugün çok güzel uyandım. Sonra kendime sordum: “Ne oldu da birden mutlu ve huzurlu uyandım?” Kalktım, aynaya baktım. Daha güzelim; gözlerimin içi gülüyor, içim içime sığmıyor. Kendime daha çok tebessümle bakıyorum. İki göğsümün arasındaki sıkıntı da yok. Heyecanlıyım, kendimi durduramıyorum. Yaşamak ne kadar güzelmiş! Bu enerjiyle koca evi tek başıma temizleyebilirim.

Sonra kedilerimi sevdim, onlara sevdikleri mamalardan verdim. Kucağıma alıp camdan dışarıya baktık, oynadık; çok tatlılardı. Ben ve çevrem hayvanları çok seviyoruz. Bir arkadaşımın da kuşu vardı. Adı Çapkın’dı; bize göre Cakcak’tı. Çok konuşuyordu, çok güzel bir kuştu. “Getir de kedilerimle oynasın,” derdim; gülerdik. Tabii, hiçbir zaman Cakcak bize gelmedi.

Hayatımda sadece ablam, birkaç akrabam, birkaç dostum ve kedilerim vardı; bunların dışında hiç kimse umurumda değildi. Her şeye boş vermiştim. Oh be, ne güzelmiş böyle! Rahat rahat hoplamak, zıplamak… Hani derler ya, “Kafa nereye, ben oraya.” Ben de salondan mutfağa, mutfaktan diğer odalara gidip geliyordum. Benden bu kadar.

Bugüne kadar hep gayret ettim; kimseyi kırmayayım, kimse de beni kırmasın diye. Ama olmuyordu. Yaşam hepimizi zaman zaman tokatlıyor, yaralıyor ve ağlatıyordu. Yaşam durmuyor, hep hareket hâlinde. Birileri çok acımasızdı. Bunlar kimdi böyle? Neden kötüydüler? Mutlu olmak, mutlu etmek çok mu zordu acaba?

Düşündüğümde, herkes önce kendini sevmeliydi. Sen kendini sevmezsen seni kim sever ki? İnsan kendisinin doktoru da olmalıydı. Son günlerde “sağlıklı yaşam” diyorlar; sağlıklı beslenip içmekle olmuyordu, sağlıklı düşünmeliydik de. İyi insanlarla karşılaşmalı, müzik dinleyip dans etmeli, kitap okuyup özetini çıkarmalı, resim yapıp hediye etmeli, koşabildiğimiz kadar koşmalıydık. Özetle, zevk aldığımız hobilerimiz olmalıydı. Önce kendimi severek başladım. Bakalım kendimi ne kadar çok seviyorum? Merak ediyorum da.

Böyle güzel güzel düşünürken telaşlanmaya başladım. Birden aklıma, “Akşam olunca neler olacak acaba?” sorusu geldi. Hava kararmıştı. Gökyüzüne baktım; çok az yıldız vardı. Balkonda oturdum, yılbaşı ışıklarını yaktım, geçmişe gittim; annemi, babamı hatırladım. Neticede, benimki nedensiz bir mutluluktu. Bu mutluluğu kaybetmemeliydim. Hayal mi, gerçek mi, anlamadan uyumak istemiyordum. Çok oyalandım. Ne kadar gayret etsem de uykum beni bırakmıyordu ve uykuya dalmıştım. Belki de gerçekler uykumdaydı.

Meral KILINÇ

İŞKADER (Lider İş Kadınları Derneği)

Yönetim Kurulu Üyesi