Kış bitti, ilk bahar geldi, yaz baydı derken... Sonbahar geldi işte...
Yazın uzun ve hareketli günleri geride kalırken, Eylül ayıyla sonuna yaklaşılmasıyla birlikte hayatın ritmi de yavaş yavaş değişmeye başladı.
Sabahları hissedilen serinlik, akşamların biraz daha erken kararması ve ağaçların renk değiştiren yaprakları, yazlıkların terkedilip yerini hafif sıcak tutacak kıyafetlerin alması, yeni bir mevsimin geldiğini haber veriyor.

Sonbahar, yalnızca doğanın değil, insanın da kendini yeniden gözden geçirdiği bir dönem.
Yaz boyunca hayatın temposuna kapılıp birçok şeyi erteleyebiliyoruz. Sıcaktı, nemdi derken yapmak istediklerimizi sonraya bırakıyor, zamanın nasıl geçtiğini çoğu zaman fark etmiyoruz. Sonbaharla birlikte bu telaş biraz olsun azalıyor. İnsan kendisine, çevresine ve geride bıraktığı aylara daha sakin bakma fırsatı buluyor. 
Belki de bu nedenle sonbaharın kendine özgü bir hüznü var. Şehrimizi terkeden kalabalıklar, tenhalaşan sahiller, boşalan yazlıklar, serinleyen akşamlar ve sararan yapraklar, azalan takvim yaprakları bize geçen zamanı hatırlatıyor. 

Ağaçların yapraklarını bırakması da bunun en güzel örneği. Doğa, zamanı geldiğinde elinde tutması gerekmeyen şeylerden vazgeçiyor. Bunu bir kayıp olarak değil, yeniden yeşerebilmenin doğal bir parçası olarak kabul ediyor. İnsan için de benzer bir durum söz konusu. Geçmişte yaşanan kırgınlıkları, bizi yoran alışkanlıkları ve artık hayatımızda karşılığı kalmayan bazı yükleri geride bırakmak, yeni başlangıçlara yer açabiliyor. Her şeyin bazen ne kadar boş ve anlamsızlaştığını gösteriyor.
Unutmayalım ki, her dökülen yaprağın ardından yeniden yeşerecek bir dal mutlaka vardır.
Tabii bir de yağmur var...
Uzun süren sıcakların ardından toprağın yağmurla buluşması, sonbaharın en güzel görüntülerinden biri. Yağmurun ardından yükselen toprak kokusu, doğanın kendini yenileme gücünü hatırlatıyor. Kuruyan dalların, sararan yaprakların ve gri gökyüzünün arasında bile yeni bir hayatın hazırlığı sürüyor.
Bir akşam yürüyüşü, bir bardak çay eşliğinde çekirdek çitleyerek okunmayı bekleyen bir kitap, çoktandır elimize alamadığımız el işlerimiz ya da uzun zamandır aramadığımız bir dostla yapılacak bir telefon görüşmesi, çay kahve içimleri bile artık hayatımıza farklı bir anlam katabilir.

Hoş geldin sonbahar.

Beraberinde serinliği, yağmuru, bereketi ve biraz da düşünme zamanını getirdin. Belki de tam ihtiyacımız olan buydu.