65 yaş üstündeki kişilerimizi korumak için onlara sokağa çıkma yasağı uyguladık. Bu gerçekten çok etkili oldu, bu sayede ölüm hızımız gerçekten çok düştü. Ama buna karşılık yaşlılarımız evde çok bunaldı, yürüyememekten, ayaklarında romatizma arttı, kabızlık şikayetleri arttı, sürekli yemek ve hareketsizlik yüzünden kilo aldılar, kolesterol ve şekerleri arttı, buna bağlı hastalıklarda da artış görülmeye başlandı. En önemlisi de psikolojileri bozuldu…

Öncelikle yaşlılarımıza çok büyük teşekkür borçluyuz. Eğer yasaklara uymasalardı bizdeki ölüm miktarımız en az 4-5 kat fazla olurdu. Nerden biliyorum derseniz, 60 yaş altı ölümlerde Avrupa'nın 5 kat, Amerika'nın 9 kat üstünde kaybımız var. Ben bunu daha önceki yazılarımda da yazmıştım, en çok genç ölüm bizde olur bunun da çoğu sağlıkçılar olur diye… Maalesef gerçekleşti ama yaşlıları korumamız ölüm sayılarımızı çok azalttı.

65 yaş üstü kişilerin  evde küçük egzersiz hareketleri yapması, yatarak bisiklete biner gibi ayaklarını çevirmesi kitap, gazete, dergi okuması, bulmaca çözmesi, sağlıklı ve az yemesi, bu dönemi atlatması için çok önemli… Tabi yakınlarının da onları sık sık arayarak moral vermesi de çok güzel olur. İhtiyaçlarının giderilmesi ki bu konuda bir çok kurum bildiğim kadarı ile çok organize şekilde yardımcı oluyorlar. Ama yine de insanın yakınından isteyeceği çok şeyi oluyor. O yüzden arada yanlarına gitmekte, uzaktan görüşmekte de imkan ölçüsünde büyük yarar var.

Ama devlet ve millet olarak da bizim bu yaş gurubuna bir teşekkür borcumuz var ve bence sokağa çıkmanın yasaklandığı günlerde bu kişilere en az 3 saatlik bir yürüme dışarıya çıkma izni verilmeli. Onlar da bankamatiklere girsin, maaşlarını kendi elleri ile çeksin, yürüyüş yapsınlar, hava alsınlar, uzaktan birbirlerini görüp sohbet etsinler…

İnsan sosyal bir varlıktır, sosyalleşmek, yemek içmek hava su kadar gereklidir insan için. O yüzden insanlara en büyük ceza tek kişilik hücrelerdir ve insan burada ancak 1 hafta kalabilir. Daha uzun kalıp da intihar eden çok olur. O yüzden de 65 yaş üstü insanımızın bu sosyal ihtiyacını giderelim, onların dışarıda dolaşmalarına izin verelim, kuşları, çimenleri, denizi, dağları özlemişlerdir. Arkadaşlarını görmelerini sağlayalım… Şu bahar aylarında içlerine yaşam sevinci doldurmak için inanın buna çok ihtiyaçları var…

Bizlerin olmadığı zamanlarda maskelerini takarak, fiziksel mesafeye dikkat ederek, baharın tadını çıkarmak, yürümek, gezmek inanın onlara çok iyi gelecektir. Bilim kurulundaki geriartri hocalarım bu konuyu elbette benden çok daha iyi bilirler veya psikiyatri hocalarım yaşlılık depresyonu veya yaşlılık tükenmişlik sendromunu çok daha iyi tanımlarlar ama benim aile hekimi olarak görüşüm, hastalarla olan iletişimden gördüğüm, buna bir an önce izin verilmesi yönündedir. Eğer böyle yapmaz isek koronadan yaşlılarımızı koruyacağız ama başka şeylerden öldüreceğiz…

Lütfen öncelikle yaşlılarımıza verilmeye maskelerin hızlı bir şekilde yaşlılarımıza dağıtılmasını sağlayalım. Ondan sonra da onları yasaklı günlerde, atıyorum sabah 9 -12 arası izin verelim, rahatça yürüsünler, baharla kucaklaşsınlar, içlerine yaşama arzusu doldursunlar...
ÇOK GEÇ OLMADAN…

(Ozanca sağlık mobbing politika kitabımdan)