Olimpiyat şampiyonumuz Mete Gazoz'un geçmişine baktığımızda eğitimin ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anlıyoruz. Olimpiyat şampiyonu olmak için evet yetenek çok gerekli ama yeteneğin bir şampiyonluğa dönüşmesi için eğitim, azim çok çalışmak da gerçekten önemli…

Okçuluk sporu için Ya Allah deyip ok atmakla uyduruk Osmanlıcılık oynamakla şampiyon olunmuyor, bunu Türk halkı çok yakından şahit oldu zaten… Evet aslında okçuluk bizim ata sporumuz, yüzyıllarca çok geniş topraklara at üstünde çok isabetli ok atan okçularımız sayesinde kavuşmuşuz, tarih bizim okçularımızın başarıları ile doludur.

Ama iyi bir okçu olmak için sadece yay çekip ok atmakla olmuyor. Önceleri diğer ülkeler ok ve yaylarımızda bir maharet var sanmışlar, o ok ve yayları edinmiş ve üzerinde çalışmışlar ama o da olmamış kimi yayı doğru dürüst çekememiş, kimi at üzerinde dengeyi sağlayamamış, maharetin sadece ok ve yaydan ibaret olmadığını, bunun komple bir eğitim işi olduğunu anlamaları için yüzyıllar geçmiş ve sonra da okçulukta bizi geçip bize okçuluğu öğretir olmuşlar.

Peki başarı nasıl gelmiş, nasıl Mete Gazoz okçulukta olimpiyat şampiyonu olmuş? Daha önce kimsenin dikkatini çekmeyen bu altın çocuk nasıl Türk'ün makus talihini yenerek artık çok da iddialı olmadığımız bir dalda ülkemize altın madalya kazandırmıştır.

Öncelikle eğitim demiştik, nasıl bir eğitim, okçulukta çok iyi bir omuz kası gerekir bunun için en önemli spor yüzmedir. Yani eğer okçu olmayı düşünüp sürekli ok atmaya çalışsaydı o omuz kası hiç gelişemeyecek belki de fazla zorlanmaktan lifler kopacak ki çoğu zaman öyle olur, bırakın olimpiyat şampiyonu olmayı artık eline ok yay alamayacak hale gelecekti. Sekiz yaşına kadar öncelikle yüzmeyi spor olarak yapmış ve her alıştırma sonrası yüzmeye devam etmiş böylece sağlıklı gelişen kas yapısına sahip olmuş. Sekiz yaşına kadar da henüz okçulukla da ilgilenmemiş.

Sadece kas gücü değil koordinasyon yeteneği de lazım, bunu en iyi sağlayan spor basketboldur, görme ve gördüğünü elle isabet ettirme sporu olan basketbolla da bu koordinasyon yeteneğini geliştirmiş. Noktasal görme dikkatini tek bir noktada toplama yeteneği için de resim kursuna gitmiş, böylece en küçük noktada odaklanmayı hedefi doğru seçmeyi öğrenmiş. Son olarak da el- göz koordinasyonunu daha da pekiştirmek, dikkatini daha yoğun verebilmek için de iki yıl piyona dersi almış.

İşte görüyorsunuz, herkes sanır ki çok çalışarak, sürekli ok atarak çok yetenekli olduğu için de olimpiyat şampiyonu oldu, hayır, asla öyle değildir. Eğitim bir komple birbirini desteklerse başarı olur, bazılarının dediği gibi resim- müzik gibi dersler gereksiz değil aksine bizi tamamlayan derslerdir, spora yeteneğimiz olmasa bile spor yapma bilinci için beden eğitimi şarttır, matematikte zorlanabiliriz ama hayattaki problemleri çözmek, ezberci kulaktan dolma dogma fikirlerle muhtaç olmamak, kendi sorunumuzu kendimiz çözmemiz için matematiğe herkesin ihtiyacı vardır. Tarihini bilmeyen uluslar yok olmaya mahkumdur, o yüzden herkesin doğru tarihini bilmesi gerekir. Güzel Türkçemizi doğru kullanmak çok önemlidir. Yani kısaca eğitim sistemimizin daha lisede hatta ortaokulda ayrılıp branşlaşmaya gitmesine karşıyım, yine eskisi gibi bir konuda yetenekli insan istiyorsak onu her konuda yetenekli eğitmek zorundayız yoksa bir konuda çok zorlarsak lif kopar ve o kişiyi tamamen kaybederiz…

(OZANCA SAĞLIK MOBBİNG POLİTİKA KİTABIMDAN)